Gooi een Willem Wilmink-muntje in Theodor Holman (journalist), Jacques Klöters (programmamaker, cabaret Don Quishocking) of Vic van de Reijt (uitgever) en zij zullen honderduit vertellen over hun docent Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam. Hoe hij met hen ging wandelen door Amsterdam om hen op de hoek Prinsengracht-Reestraat te laten zien waar Rosa Overbeek drie kussen had gegeven aan Kees de Jongen. Hoe hij aan de hand van smartlappen en volkse liedjes als Toen wij van Rotterdam vertrokken de schoonheid van het gewone aan zijn studenten duidelijk maakte. In de autobiografie Hier is Prins Zonneschijn komt die universitaire periode helaas Lees verder…

Paulien Cornelisse zet haar oren goed open als de medemens op straat of in de trein converseert. Zij verbaast zich over de taalkundige onzin en platitudes. Over die verbazing legt ze vervolgens een laagje ergernis en dan heb je een aardige cabarettekst. Of een column, zoals haar wekelijkse stukje over taal in NRC.next. Het is niet altijd even opzienbarend. Ze is zeker (nog) geen Battus, want welk zinnig mens heeft zich inmiddels niet geërgerd aan die stomme stoplap ‘ik heb zoiets van.’ Maar ze formuleert zorgvuldig en haar mimiek is aanstekelijk. Een beetje sloom, en toch heel erg aanwezig, omdat Lees verder…

Na een verrukkelijke gitaar hors-d’oeuvre van de Italiaanse gitarist Edoardo Righini, die bovenop een oude Transit-bus zit, slentert Jan Jaap van der Wal tevoorschijn en leest voor wat een aantal onbehouwen criticasters van hem vinden. Tijdens een rondje Google kreeg hij een tamelijk onsmakelijke lading ellende over zich heen. Helemaal niets deugt van de cabaretier die afgelopen december de jaarsluiting voor zijn rekening nam. Onder de motorkap van het busje zit een keyboard verstopt. Het blokje wordt ironisch afgesloten met What a wonderful world.Jan Jaap van der Wal kan soms behoorlijk uithalen, maar toch is hij overduidelijk een kunstenaar van Lees verder…

Je moet heel voorzichtig zijn met het woord ‘uniek’ in het theater. Maar met Leon Giesen is het wel heel erg lastig om dat woord te vermijden. De bassist van de voormalige vrolijke Nederpopband Toontje Lager heeft na zijn muziekloopbaan een aantal bekroonde documentaires gemaakt, waaronder Van America helemaal naar America over Rowwen Hèze. Na een reünieconcert van Toontje Lager kreeg hij weer podiumjeuk en sindsdien combineert hij muziek met film in het theater. Hij liep zich een aantal jaren succesvol warm op De Parade met een zeer persoonlijk muzikaal verhalenprogramma Mondo Leone. Die titel blijft bruikbaar, omdat hij zijn Lees verder…