Plotseling veranderde de ijzersterke stand up comedy act van Theo Maassen, die over zijn huwelijk en aanstaande vaderschap sprak, in een even bizar als grimmig volksgericht. De komiek, een van de hoofdacts op het Amsterdam Comedy Festival in De Melkweg, had zich gestoord aan een fotograferende bezoeker en wenste wraak.Nadat hij de fotograaf eerst verbaal had afgezeken achtte Maassen een extra statement noodzakelijk. Hij beende de zaal in, pakte het fototoestel af van de bezoekster en vroeg aan het publiek wat hij met de camera moest doen. De applausmachine van de meute sloeg door naar ‘kapot maken’, dus smeet Maassen Lees verder…

De ene vrouw gebruikt het geld dat bestemd is voor de huur, de volgende gaat proletarisch winkelen in de P.C. Hooftstraat om cash bij elkaar te scharrelen en weer een ander laat zich lucratief pakken op het herentoilet. Het zijn tamelijk trieste investeringen met uiteindelijk bitter weinig rendement. Vanuit Rotterdam neemt een groep Surinaamse vrouwen vrijwel dagelijks de bus naar Amsterdam waar ze hopen op een vette bingo-buit. De jackpot, inmiddels opgelopen tot tienduizend euro, kan in een klap alle problemen oplossen.Vorig jaar verscheen de roman Bingo! van Clark Accord over de schimmige wereld achter de Amsterdamse bingohallen, waar de Lees verder…

Karin Bloemen is in de overgang. Haar stemmingen wisselen van ‘bloedchagrijnig tot schijtvervelend.’ Om een beetje op adem te komen is zij in haar eentje naar een camping vertrokken. Ondanks de Zen-technieken die ze zich eigen heeft gemaakt willen haar lichaam en geest maar niet tot rust komen. We horen het commentaar van de goedgebekte Rotterdamse tent, die helemaal gek wordt van het gemekker van haar ‘bewoonster’, die drie weken lang haar vriendinnen suf belt, ook al komt ze niet verder dan de voicemail.Via die eenrichtingstelefoongesprekken kruipen we in het leven van drie vrouwen van rond de vijftig. Sores met Lees verder…

‘Sinds 1968 is veertig procent van ons publiek overleden….u heeft mazzel.’Het is een even grappige als ernstige opmerking van Herman van Veen. Veertig jaar geleden buitelde de Utrechtse harlekijn het podium op met zijn ‘Flubbligab snobbligab flopflapflee,’ het opgewekte onzinnummer op de klassieke tonen van Antonio Caldara. Hij verpletterde het publiek en de pers. Alleen Wim Sonneveld bromde een beetje zuur dat een regisseur Van Veens armen en benen zou moeten afhakken.In zijn nieuwste show laat de 63-jarige cabaretier-komiek-entertainer-muzikant zien dat die armen en benen nog steeds tot zijn belangrijkste theaterattributen behoren. Ook al gaat het er misschien niet meer Lees verder…