Alex van Holstein & Het Sentiment: Het mag sneeuwen. Marista***Maarten van Roozendaal heeft na lang zwoegen een breed publiek aan zich gebonden, en heeft ook school gemaakt. Alex van Holstein probeerde het in 2001 op Cameretten met cabaret, maar heeft zich daarna op muziek geconcentreerd, om precies te zijn, het genre van Maarten van Roozendaal. Net als zijn voorbeeld lijkt Van Holstein een harde leermeester in liefdesrelaties, maar is ook niet kinderachtig tegenover zichzelf. Soms komt hij akelig dicht in de buurt van Van Roozendaal, zoals in Kennelijke staat, waarin hij de zinnen muzikaal slim in elkaar laat overgaan, en Lees verder…

Co Rol: En nu een gewoon Hollandsch liedje. Leven en werken van Dirk Witte. Uitgegeven door Stichting Vrienden van het Zaantheater. € 5,- Wat waren de socialistische vrouwen op hun teentjes getrapt. Op een 1-mei bijeenkomst in 1915 had Jean Louis Pisuisse het liedje De Peren gezongen, over het leven van de aantrekkelijke marketentster Jopie. Zij verkocht de militairen niet alleen peren, maar bod ook andere diensten aan. Aan het slot van het lied zit zij met ‘de gebakken peren’ van ‘het héééle bataljon.’ De verontwaardigde rode vrouwen schreven massaal naar het socialistische dagblad Het Volk om te protesteren tegen Lees verder…

Trijntje Oosterhuis en het Metropole Orkest o.l.v. Vince Mendoza. Beatrixtheater Utrecht, 16 november. Tournee van 6 t/m 24 december. De dirigent knikt naar zangeres Trijntje Oosterhuis. En hij knikt nog een keer. Dan valt ze in. Te laat. Een stukje tekst moet eraan geloven. Het intermezzo in The windows of the world, een van de schoonheden van Burt Bacharach en Hal David, is zwoel dromerig. Na afloop van het concert en tevens presentatie van de cd The Look of Love, zegt Trijntje Oosterhuis dat ze zo intens stond te genieten van het orkest, dat ze even haar eigen bijdrage was Lees verder…

Dood en Verderf door Kees Torn, regie: Onno Innemee. Leidse Schouwburg 15 november. Tournee. De slimste mensen lachen om de dood. Zij laten hun plezier niet vergallen door de onvermijdelijke clou van het leven. Kees Torn behoort tot die slimmeriken. Sterker nog, hij kan zich helemaal verkneukelen bij de gedachte dat strakjes zijn nabestaanden zijn huis betreden en daar die gigantische puinhoop van sigarenas, halfvolle whiskyflessen, afwas van vele dagen en die bizarre verzameling oude typemachines aantreffen. Het liedje dat hij over dat visioen heeft geschreven heeft dan ook een uiterst opgewekte melodie.Wel kan hij helemaal van slag raken door Lees verder…