Dood en Verderf door Kees Torn, regie: Onno Innemee. Leidse Schouwburg 15 november. Tournee. De slimste mensen lachen om de dood. Zij laten hun plezier niet vergallen door de onvermijdelijke clou van het leven. Kees Torn behoort tot die slimmeriken. Sterker nog, hij kan zich helemaal verkneukelen bij de gedachte dat strakjes zijn nabestaanden zijn huis betreden en daar die gigantische puinhoop van sigarenas, halfvolle whiskyflessen, afwas van vele dagen en die bizarre verzameling oude typemachines aantreffen. Het liedje dat hij over dat visioen heeft geschreven heeft dan ook een uiterst opgewekte melodie.Wel kan hij helemaal van slag raken door Lees verder…

Jules de Corte: Gouden jaren. Music Products B.V.**** Hij had een ongelooflijk zoete stem, zijn piano toucher was subtiel, en zijn melodieën meestal lieflijk. En dan zat hij ook nog eens roerloos achter de piano. Die combinatie heeft veel mensen op het verkeerde been gezet, want Jules de Corte (1924-1996) kon snoeihard uithalen in zijn teksten. Een linkse man die zich langzaam maar zeker onverzoenlijker opstelde tegenover God en zijn kortzichtige volgelingen op aarde. Daarbij speelden zijn slechte ervaringen in het katholieke blindeninstituut in Grave een grote rol. Toch is hij nooit een somber, pessimistisch mens geworden. Om het venijn Lees verder…

De Nederlandse cabaretliefhebber is wel wat gewend: Martin van Waardenberg en Wilfried de Jong die als halfnaakte apen boven in de boom de financiële boeken doornemen of Freek de Jonge gekleed in een jas van feestwinkelfluitjes en een afvoerontstopper als hoofddeksel. Ofschoon het in het Nederlandse cabaret toch vooral om de inhoud draait, krijgen de decor- en kostuumontwerpers met grote regelmaat alle mogelijkheden om hun wildste fantasieën op het podium te vertalen.Toch kijkt het doorgewinterde Nederlandse cabaretpubliek bijna vijftien jaar geleden verbaasd op als men ziet dat het (boven de grote rivieren) onbekende Vlaamse duo Kommil Foo een hele voorstelling Lees verder…

Maarten van Roozendaal: Barmhart. Dodo Discs***** In Mooi bejubelt Maarten van Roozendaal de Lente, met als terugkerende verzuchting ‘Ik ben goddank dus nog een keer een jonge lente waard.’ De openingsversie van Mooi staat stijf van bijna agressief, gulzig genieten met woest-rollende pianoklanken die de nieuwe zonnestralen het park in lijken te smijten. De cd wordt besloten met een hele introverte uitvoering van datzelfde nummer. Dan zie je de man intens in stilte, in zijn eentje op een achterafbankje in het park genieten. Welke richting Maarten van Roozendaal met zijn stemmingen ook inslaat, het is altijd heftig. Daarom ligt de Lees verder…