Liedjes van Toon door Songs 4 Ever, met Ellen Evers, Lone van Roosendaal en Richard Groenendijk, regie: Fred Florusse, Stadsschouwburg Sittard 2 oktober. Tournee tot eind januari. www.liedjesvantoon.nl In de foyer speelt het lokale harmonieorkest een meedeinversie van Méditerranée. Buiten leunt een glimlachende Toon Hermans, met ballonnen aan zijn bronzen hand, ontspannen op een microfoonstandaard. We zijn dus in Sittard voor de première van Liedjes van Toon. Juist in Limburg, de geboorteprovincie van Toon Hermans, loopt het niet zo lekker met de kaartverkoop. Veel Limburgers zien hun zoon toch een beetje als een afvallige omdat hij zo nadrukkelijk voor de Lees verder…

Nieuw op 1 door An + Jan, LAK-theater Leiden 29 september. Tournee tot half december. www.anjan.nl ‘Mensen van de musical komen naar me toe en vragen: Meester, waarom zijn uw vertalingen zo goed en die van ons zo slecht?’De vertalingskwaliteiten van Jan Rot zijn na zijn programma’s met ex-Berini Marjolein Meijers, zijn bejubelde Mattheuspassie en zijn Nederlandse bewerkingen van Schumanns Dichterliebe en Schuberts Winterreise onomstreden. Hij kan zich daarom wel een leerzame en cynische eenmans-dialoog veroorloven. Rot wijst de musicalvertaler erop dat je niet alleen moet uitgaan van de inhoud van de tekst, maar ook van de klanken, ook al Lees verder…

Helden door De Nieuwe Snaar, regie: Frans Van der Aa, De Kleine Komedie Amsterdam 22 september. Tournee tot half mei. Wat is er in godsnaam met de helden van vandaag gebeurd? ‘Zijn ze misschien bang geworden van een kleine nederlaag. Ligt de uitkering te hoog, het pensioen dan weer te laag.’ Het mogelijke antwoord op de vraag waarom zo weinig mensen nog de drang hebben om boven zichzelf uit te stijgen wordt geopperd door De Nieuwe Snaar, het muzikale cabaretkwartet uit Vlaanderen. Deze moderne versie van de befaamde Engelse Bonzo Dog Doo-Dah Band uit de jaren zestig, leverde tot nu Lees verder…

Met uitzondering van de bewoners van de Oostelijke grensstreek, die regelmatig naar de Duitse televisie kijken, zullen weinig Nederlanders echt hebben beseft wat een televisiegigant Rudi Carrell in Duitsland is geweest. Met zijn ‘exotische’ accent introduceerde hij een losse, brutaal-binnen-de-grenzen-stijl, waar de Duitsers massaal voor vielen, toen de Duitse televisie klem zat in politiek correcte educatieve doelstellingen. Veel Nederlanders zagen in de man die vanaf 1965 zijn artistieke heil in Duitsland zocht een halve verrader, en zijn al te zelfverzekerde grote mond werd ook al niet vertrouwd. Met zijn shows Am laufenden Band in de jaren zeventig (een Duitse bewerking Lees verder…