De recensent krijgt het behoorlijk warm als hij door Hans Teeuwen in het programma Trui (1999) een nietszeggend, opgeblazen gedicht door de strot geduwd krijgt. Het publiek beantwoordt het met een gul applaus. De criticus denkt dat Teeuwen en zijn aanhang nu echt gek zijn geworden.Langs de schaduw van jouw wanhoopoverwoekert het besluit:door de storm nog niet bedwongen ,slechts de tranen op de ruit.En dan volgt nóg een couplet wartaal. Even later blijkt dat de cabaretier niet alleen het applaudisserende publiek te grazen heeft, maar ook de verslaggever die zich even superieur waande. Zowel degenen die vielen voor deze pseudo Lees verder…

Niet Wim Kan, maar Seth Gaaikema kwam als eerste (in 1969) met een oudejaarsconference op televisie. Het radiovoorwerk was vanaf 1954 wel door Kan verricht, maar die vreesde het alziende boze oog van de camera. Toen hij in 1973, het jaar van de oliecrisis, wel op televisie kwam met Kamelen op het behang, en zes en een half miljoen kijkers trok, was hij in één klap weer de koning van de jaarsluiting en dé inspiratiebron voor de cabaretiers die, met hun eigen vorm en toonzetting, in zijn voetsporen zijn getreden: Freek de Jonge en Youp van ’t Hek. Een cabaretier Lees verder…

Met pruik: een open, jongensachtig koppie. Zonder pruik: een ‘kom-maar-op’ kop, waar het leven overheen is gegaan.Toen Marc-Marie Huijbregts, bij het grote televisiepubliek bekend geworden als panellid van Dit was het nieuws en als wekelijkse sidekick van Matthijs van Nieuwkerk in De Wereld Draait Door, een tijdje geleden zijn pruik afdeed, zat daar een andere man. Niet alleen voor het publiek, dat Huijbregts de afgelopen tien jaar met die volle, vrolijke kop met haar had leren kennen, maar ook voor de cabaretier zelf. In zijn nieuwe programma vertelt hij hoe hij die metamorfose zelf heeft ondergaan. Hij opent met de Lees verder…

Mike Boddé en Thomas van Luyn zijn zuigende, treiterende rotjongens. Ze hebben maling aan alles en iedereen. Ze maken een zooitje van de Nederlandse taal en het Amerikaanse hiphop-idioom, ze laten het iene-miene-mutte-spel zo irritant lang doorgaan, dat het weer leuk wordt, ze maken een puinhoop van de pauze, ze plaatsen de daden van Hitler in de categorie ‘kattenkwaad’ en gaan naar Zeeland om daar eens flink te kotsen, omdat ze de ‘sentimentele lulkoek’ van Bløf zat zijn.Ze komen er allemaal mee weg, omdat ze briljant zijn. Het programma Sex & Drugs & Hoog-Barok lijkt op het eerste gezicht niet Lees verder…