Monty Python’s Spamalot. Mercury****Met de film Monty Python and the Holy Grail (1975) in het achterhoofd is het even wennen om niet de echte MP-mannen te zien rondrennen. Maar de dwaze mengeling van academische humor en meligheid werkt ook in deze King Arthur-musical (meer een aaneenschakeling van sketches en liedjes) die de film nauwgezet volgt. Andrew Lloyd Webber krijgt een tik in The song that goes like this en de joodse aanwezigheid op Broadway wordt prachtig op de hak genomen in You won’t succeed on Broadway. Eric Idle schreef de teksten en een deel van de muziek en andere Python-held Lees verder…

Stef Bos: Ruimtevaarder. Coast Company/Niemandsland***Interessant op Ruimtevaarder zijn drie versies van het simpele motiefje van het nummer De verliefden. Het loopt van uitbundig vrolijk naar enigszins droevig tot berustend. Verder zul je muzikaal bij Stef Bos niet van je stoel vallen. Hij maakt al vele jaren tamelijk brave Neder-folk, met zo nu en dan een frisse (accordeon) chanson-versnelling, en wat Afrikaanse tintjes, die hij opdoet op zijn Zuidafrikaanse reizen. In zijn teksten kan hij soms verrassend uithalen, ook al komt hij wel wat al te vaak met ‘het hart’ op de proppen. Een aantal teksten op Ruimtevaarder is bijzonder goed Lees verder…

Raymond van het Groenewoud: Mr. Raymond. EMI9Het lijkt alsof Raymond van het Groenewoud met elk nieuw album een beetje wijzer wordt. Hij leeft zonder zwart gemoed, en dat is ‘als zwemmen zonder ondergoed.’ Hij heeft zelf een simpele verklaring voor zijn wijsheid: kelners en muzikanten kunnen vanuit hun beroep de mens het beste observeren. In Sta op en wandel heeft hij adviezen voor de verbitterde, verdwaalde medemens. Het nummer straalt de gecontroleerde chaos van Frank Zappa uit. Naast wijzer lijkt de Vlaamse bard ook steeds radicaler te worden. Weg met Amerika is niet zomaar een kritische kanonnade over de VS, Lees verder…

Hij stichtte brand in een trein, schopte de knie kapot van een agent die zijn bal wilde afpakken, en weigerde te gaan als hij de klas werd uitgestuurd. Toch is het allemaal nog wel goed gekomen met Paul van Vliet, die bekend staat als de beschaafde Haagse heer onder de cabaretiers, de lieveling van de schouwburgdirecteuren. Toch kon hij ook op latere leeftijd nog wel eens driftig worden. De Duitse televisie maakte in de jaren tachtig in het Rotterdamse Hofpleintheater opnamen van Nederlandse cabaretiers, die daarvoor Duitse teksten hadden ingestudeerd. Op verzoek van de regisseur warmde Paul van Vliet de Lees verder…