‘Maar, wat wil je nou in godsnaam?’…zou je aan het eind van de voorstelling heel hard willen roepen. Johan Goossens heeft dan anderhalf uur laten zien dat hij heel wat in huis heeft. Ook al is hij geen begenadigd pianist, hij weet toch het maximale uit de liedjes te peuren. Zoals het sterke klaaglied over de tergend trage en veel te lange Oost Europese films, die van een vrije avond een inspannende werkavond maken.Hij heeft zijn ogen niet in zijn zak zitten, en kan een aardige observatie in het dagelijks leven (het helpen van een invalide in de supermarkt) tot Lees verder…

Het affiche van het debuutprogramma van Max van den Burg – afgezakte broek waardoor een string zichtbaar wordt en het in dubieus Germaans lettertype getatoeëerde woord Kladderadatsch! op de onderrug – doet een Lama-achtige platheid vermoeden. Maar Van den Burg (winnaar Publieksprijs Cameretten 2008) zet alleen de grove middelen in om een subtiel verhaal te vertellen over een man die een ultieme poging doet om een vriendin aan de haak te slaan.‘Alsof je een frikadel in een gang gooit’ is zijn zeer directe manier om aan te geven dat de dame tamelijk groot geschapen is van onderen. Het vervolg is Lees verder…

Hoe ver kan een kunstenaar gaan om zijn publiek op de proef te stellen? Waar ligt de grens tussen puur treiteren en de toeschouwers op een schurende manier een waardevolle les leren? Het theater als psychologisch experiment. De anarchistische Amerikaanse komiek Andy Kaufman (door Jim Carrey vereeuwigd in de film Man on the Moon) maakte er de gewoonte van om het zijn publiek zo lastig mogelijk te maken. Onbewogen The Great Gatsby voorlezen als grappen worden verwacht, of live op televisie net zo lang doorpraten over de kwalijke kanten van drugs dat de band The Pretenders die al een tijdje Lees verder…

Een jood die ervan wordt beschuldigd antisemiet te zijn. Dat overkwam Max Tailleur toen hij in 1952 op het Amsterdamse Rembrandtplein De Doofpot had geopend. In die club vertelde Tailleur (‘met mijn neus als enige decor’) elke avond een eindeloze stroom moppen, met in de hoofdrol Sam en Moos.Tailleur wilde niet meer dan ‘de verborgen Amsterdamse gein weer uit de doofpot halen.’ Zijn joodse criticasters, zoals Simon van Collum in het Nieuw Israelietisch Weekblad, vonden dat Tailleur bleef steken in de joodse stereotypen: Sam en Moos waren sluwe, listige of bangelijke schlemielen die ook nog eens bij Saar onder de Lees verder…