Net zoals Herman van Veen een keer het Carré-publiek na de voorstelling meevoerde in een feestelijke optocht langs de Amstel, zo worden ook de toeschouwers in het Rotterdamse Luxor door de ‘rattenvangers ‘ van Mayumana de zaal uitgeleid, waarna het ruige ritmefeestje in de foyer onverminderd wordt voortgezet.Het is een natuurlijk slot van een voorstelling, waarbij de spelers zich niet alleen anderhalf uur in het zweet werken, maar ook het publiek op een vriendelijke manier het idee geven dat er ook ritme- en human beatbox-talent in de zaal aanwezig is. Publieksparticipatie zonder de ongemakkelijke kanten.Het Israëlische spektakelgezelschap Mayumana (met veel Lees verder…

Fotograaf Joost van Velsen In zijn droom ziet Alex Roeka een vrouw die na afloop van de voorstelling het lege theater dweilt. Als pure romanticus besluit hij speciaal voor haar nog een liedje te zingen. De vrouw geeft echter geen sjoege en doet alsof ze de zanger niet hoort. Als Roeka wakker wordt beseft hij dat die schoonmaakster zijn ex-vriendin is, die hij na vijfentwintig jaar nogal cru aan de dijk heeft gezet. Dan vloeit de tekst van Liefdeslied voor mijn ex-vrouw soepel uit zijn pen: En het is gek ja Dat je eerst zo bruut moet breken Van de Lees verder…

Op de lijst van de ruim zestig optredende artiesten op 11 mei, de openingsnacht van het nieuwe Rotterdamse stand up comedy onderkomen Lof der Zotheid, pronken namen als Hans Liberg, Lenette van Dongen, Kees Torn, André Manuel, Joop Visser en Stef Bos. Na enig doorvragen bij organisator Hans Kottmann blijkt dat een niet onaanzienlijk deel van de affiche-lokkers op het videoscherm zal verschijnen. Ook de aangekondigde komst van de spelers van het eerste elftal van Feyenoord (‘Als je kijkt naar dit lachwekkende seizoen van Feyenoord dan moeten die jongens wel gevoel voor humor hebben.’) is nog lang niet zeker.Kottmann, oprichter Lees verder…

Frans Halsema: Springlevend. Universal Music B.V. **** De korte loopbaan van Frans Halsema (hij stierf in 1984 op 44-jarige leeftijd aan keelkanker) loopt via de recalcitrante cabaretgroep Lurelei, het ABC-cabaret van Wim Kan, het satirische radioprogramma Cursief, de samenwerking met Gerard Cox naar enkele soloprogramma’s begin jaren tachtig. Zijn beschaafde dictie en verzorgd pianospel wekken de indruk dat we te maken hebben met een melancholieke softie. Dat geldt zeker voor nummers als Sandra (over een gescheiden man die zijn dochter alleen op zaterdag mag zien) en Vluchten kan niet meer (met Jenny Arean). Maar er zat een forse dosis venijn Lees verder…