We zijn te gast bij een talk-show. De journalist in strak blauw pak neemt de loopbaan door van zijn in glimmend trainingspak gestoken oude vriend Fred. Deze heeft zijn brood verdiend als erotisch goochelaar, en heeft nog gewerkt met grote amusementsnamen als Pierre Palla en Frans Poptie. Tweeënhalf jaar speelde hij het stokstaartje in Lion King, maar helaas was hij te dik voor de hongerwinterscène in Anne Frank, de musical.Meligheid en platheid troef vanaf de allereerste minuut en dat houden Ton Kas en Dick van den Toorn consequent anderhalf uur vol. Geen zin komt er uit hun mond of er Lees verder…

Als een recensent wil aangeven dat een zanger/tekstdichter veel passie, venijn en intelligentie in zijn teksten en muziek stopt, dan komt hij al snel aan met de Brel-vergelijking. Het is soms een beetje armoedig, maar Brel is natuurlijk op dat terrein hét ijkpunt. Ook bij de in Nederland geboren Vlaming Raymond van het Groenewoud ligt die vergelijking voor de hand, waarbij het oeuvre van Van het Groenewoud aanzienlijk groter is dan dat van Brel en nog steeds groeit. Dat is de reden waarom acht jaar na het verschijnen van Je veux de l’amour een nieuwe, met veertig teksten uitgebreide verzamelbundel Lees verder…

A la Longue. Uit liefde en respect. Sound of the Seas****Eind oktober zou Robert Long 65 jaar zijn geworden. Vorig jaar werd in het Rotterdamse Nieuwe Luxor Theater een herdenkingsconcert gegeven door artiesten die met Long hebben samengewerkt, zoals Simone Kleinsma, Rob de Nijs en Lenette van Dongen. Van dat concert zijn nu een dvd en cd verschenen. De composities van Long klinken op het eerste gehoor niet al te spectaculair, maar hij weet altijd net op tijd de monotonie te keren. Gerard Cox doet een prachtig hatelijke Jezus redt en Richard Groenendijk is een sterke opstandige/liefdevolle zoon in Vader Lees verder…

Concertgebouw Amsterdam, september 1969. The Who speelt voor de eerste keer live de rockopera Tommy. Keiharde, rauwe rock ’n roll, zoals God het bedoeld heeft. Oude Luxor Rotterdam, november 2008. DI-RECT speelt de première van de Nederlandstalige Tommy. En weer knalt en knettert het. Net als Keith Moon van The Who lijkt ook Jamie Westland vast van plan zijn drumstel aan gort te beuken. Maar het is meer dan muzikale agressie. Wat een feilloos ritmegevoel, wat een doelgerichte krachtsexplosie. Negen jaar geleden begon DI-RECT als een lekker fel coverbandje met jonge jongens uit Den Haag. Nadat ze hebben bewezen uitstekende Lees verder…