In het powerpoint-tijdperk is de overheadprojector hopeloos verouderd. Een comeback zal het apparaat waarmee menig docent jarenlang de koning te rijk was niet maken, maar in Hallo Aarde, het nieuwe programma van Paulien Cornelisse krijgt de praktische machine wel het verdiende eerherstel.Je kan zo lekker rommelen en tekenen op die sheets. Dat kleinschalige, het overzichtelijke, het kneuterige past goed bij Paulien Cornelisse. Vrijwel al haar onderwerpen vallen in die categorie: het mannetje op het bord bij het stoplicht, de gelaatsuitdrukking van het konijn, de superieure uitstraling van de kat en goedgerichte meeuwenpoep.Cornelisse heeft een fijn taalgevoel en een goed ontwikkeld Lees verder…

Het eerste slachtoffer in het dorp is gevallen. Een jongeman is in het kolkende zeewater gezogen, terwijl hij met wat zandzakken de dijk probeerde te verstevigen. De moeder van het verdronken kind zingt: ‘Mijn hele leven is uit evenwicht.’ De wachtmeester, een doortastende agent uit Twente die een week voor de ramp naar Zeeland is overgeplaatst, is nog knallender in zijn emoties: ‘Wat vannacht gebeurde kan ik niet verteren.’ Mijn God, hoe krijg je het uit je pen? De grootste ramp van de afgelopen eeuwen in Nederland, en zo drukt men zich op zo’n moment uit. Nou, dacht het niet. Lees verder…

Dorine Wiersma heeft het niet echt getroffen in haar simpele rijtjeshuis in het antroposofische bolwerk Zeist in het hart van de Utrechtse Rudolf Steiner-belt. Ze steekt met haar man en kind (die beiden franjeloze Hollandse namen dragen) wat sobertjes en veel te nuchter af bij de natuurgenezers en Vrije School-kinderen, die zonder uitzondering allergisch zijn voor kleurstoffen, koemelk of gluten.In Goed zo Dorine! heeft ze haar weerzin tegen haar omgeving op een hele geestige en felle manier van zich afgeschreven. Misschien dramt ze iets te lang op dat ene thema door. Na vijf liedjes weten we wel dat die mannen Lees verder…

De hoed, die het op Prinsjesdag goed zal doen, was het enige dat aan het extravagante uiterlijk van La Pat van twintig jaar geleden deed denken. En die ging, net als haar halsbandje, na een paar liedjes af. Eventjes kwam er nog een comedia dell’arte masker tevoorschijn, maar dat was een mooi accent. Ook haar bewegingen, op een paar Christus-aan-het-kruis-poses na, waren sober. Het gaat bij La Pat/Patty Trossèl tegenwoordig alleen maar om haar stem. Haar alt is nog steeds even warm en diep, terwijl ze venijnig kan uithalen naar wolkenkrabberhoogte.Na een opzienbarend debuut in 1988 en een paar programma’s, Lees verder…